Tam w dolinie nad Wisłą siedziała dziewczyna,
Była piękna jak różany kwiat.
Bratki i róże zbierała sobie.
Cztery!
Ref.: Wiła wianki i rzucała je do falującej wody,
Wiła wianki i rzucała je do wód.
A gdy sobie nad Wisłą wianeczki swe wiła,
Przyszedł młody marynarz do niej.
"Miła, ach miła!" - tak szeptał on jej.
A gdy minął ten czas, to trzy ćwiercie roczku,
Ona nad Wisłą zapłakała:
"Miłość, ach miłość sprawiła mi to!"
I rzuciła się z rozpaczy do tej falującej wody,
I tam w nurtach Wisły swój znalazła grób.