Okryty mgłą niech znika ląd
PŁYNĄĆ CZAS HANDSZPAKI W DŁOŃ
I w słońcu wyjrzy rodzinny fiord
KABESTAN RUSZ I W GÓRĘ SZKŁO
Niech na drzewcach zabłyśnie biel
I dalej na najwyższe z rej
I oby wiatr od lądu wiał
Choćby nam nawet dać miał szkwał
I niechaj wieje ile sił
Kotwę w górę, wszyscy do lin!
I wyprzedzimy najszybsze z chmur
Choćby przy brasach zabrakło tchu
Nie leń się i nie żałuj sił
Byle by skrócić powrotu dni
Nie leń się i nie żałuj sił
By ujrzeć już dobry dom
A gdy przed sobą ujrzysz brzeg
Ciesz się to harówy kres
A gdy cumy dotkną ląd
WÓR SWÓJ WEŹ BUTELKĘ W DŁOŃ
Niech zaraz w gardle zniknie grog
KU MIASTU RUSZ I W GÓRĘ SZKŁO