Kiedy miałem siedemnaście lat,
Wyruszyłem z domu w świat.
Nad szerokie morze droga mnie
Prowadziła poprzez kraju szmat.
Zaciągnąłem się na wielki ship,
Co do nieba maszty miał.
Tam na rozkaz kapitana w mig
Marynarzy tłum na reje gnał.
Na hamaku miałem miejsce swe,
Choć niewiele było snu.
Do najgorszej pracy brali mnie
I tak mijał każdy dzień po dniu.
Nieraz człowiek padał już na nos,
Nieraz nieźle dostał w kość
I w bezsenną długo szlochał noc.
Miałem wtedy tego morza dość.
Teraz wreszcie własną łajbę mam,
Mogę robić to, co chcę,
Lecz wspominam z łezką tamte dni,
Tamte chwile, gdy mi było źle.